عملیات شکست خورده فروغ جاویدان (قسمت 1 )
پس از پذیرش قطعنامه 598 از سوی جمهوری اسلامی ایران ، ارتش عراق در محورهای جنوب و غرب به خاک ایران حمله کرد و بیشتر از ماههای اول جنگ ، در غرب کشور پیشروی کرد.سازمان مجاهدین خلق (منافقین) نیز با استفاده از فرصتی که ارتش عراق فراهم کرده بود ، در منطقه قصر شیرین وارد خاک ایران شد و عملیات فروغ جاویدان را در تاریخ 3/5/1367 بمنظور براندازی نظام جمهوری اسلامی ایران آغاز کرد. سازمان با فراخوانی نیروهای خود و با تجهیز 25 تیپ رزمی وارد خاک ایران شد. از جمله اهداف مهم این عملیات تصرف شهرهای بزرگ کرمانشاه ، همدان ، قزوین و تهران بود. سازمان قصد داشت با ورود به این شهرها ، در گام اول مخالفین را سازماندهی کرده و علیه تأسیسات آن شهربکار گیرد و سپس مردم را علیه نظام تحریک کند. این اقدام بر اساس تحلیل رهبران سازمان از سرنوشت نهایی جنگ ، و در نهایت شکست ایران بود و آنهاچنین تصور میکردند که این رویداد سرنوشت ساز با شکست ایران در جنگ خاتمه می یابد و در نتیجه ، واگرایی مردم به نظام سیاسی به اوج رسیده و مردم آماده شورش علیه نظام خواهند بود! در این شرایط نیروهای ارتش آزادیبخش وارد عمل شده و با بسیج نیروهای مخالف نظام، انرژی نهفته مردم را فعال کرده و دامنه شورش علیه نظام را گسترش خواهند داد و در نتیجه نظام سیاسی ایران دچار فروپاشی میشود.بر اساس گفته های مسعود رجوی (رهبری سازمان) این عملیات از قبل طراحی و برنامه ریزی شده و قرار بود در سالگرد حمله عراق به ایران (31 شهریور 1359) اجرا شود ؛ اما با تصمیم غیر مترقبه رهبران ایران (پذیرش قطعنامه 598 )و احتمال برقراری آتش بس ، رهبری سازمان مجبور شد تا پیش از موعد مقرر و با تعجیل، عملیات ویژه خود را آغاز کند. لازم است عنوان شود که در همین زمان بدلیل آنکه قطعنامه 598 از سوی دو کشور عراق و ایران پذیرفته شده بود و به نظر می رسید انجام عملیات از سوی یکی از دو کشور ، مقبولیت حقوقی و بین المللی نداشته و به شدت مورد اعتراض سازمانها و افکار عمومی بین المللی قرار خواهد گرفت، با این همه ارتش عراق بدون توجه با این مسائل مجددا وارد خاک ایران شد و به سمت شهرهای خرمشهر و اهواز در جنوب و غرب کشور حرکت کرد. در واقع عملیات فروغ جاویدان در شرایط پیچیده سیاسی ، نظامی و عدم حضور نیروهای سپاه پاسداران در غرب کشور شکل گرفت. در این زمان یگانهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی برای مقابله با حملات گسترده ارتش عراق در جنوب و تهاجم مجدد این کشور به خرمشهر و اهواز درمناطق جنوب مستقر بودند و عدم حضور آنان (نیروهای سپاه پاسداران و بسیج )در غرب کشور ، ضریب موفقیت سازمان مجاهدین را افزایش میداد. از اینرو سازمان در تاریخ 28/4/1367 ، یکروز پس از قبول قطعنامه 598 توسط ایران ، با اعلام آماده باش تغییرات زیر را در ارتش آزادیبخش ایجاد کرد.
1 – تعداد تیپها را از 15 تیپ به 25 تیپ (هر تیپ حدود 160 تا 230 نفر )افزایش داد.
2 – تیپ مستقل زنان در سایر تیپها ادغام شد .
3 – تجهیزات رزمی جدید در قالب گردانهای تانک، و ادوات در تیپها سازماندهی شدند .
4 – نزدیک به 1400 اسیر ایرانی که قول همکاری با سازمان داده بودند را در تیپها سازماندهی کرد .
5 – در صد قابل ملاحظه ای از نیروهای خود را که خارج از کشور عراق فعالیت میکردند (حدود600 نفر)فراخوانی و آنها را در قالب تیپهای جدید سازماندهی کرد.
6 – در کنار 25 تیپ رزمی ، سایر واحدهای عملیاتی را به نامهای تسلیحات، هوانیروز، ترابری، امداد، مخابرات و دفتر ستاد تشکیل داد.
7 – سازمان در این مرحله بر خلاف عملیاتهای قبل، از سلاح ها و تجهیزات مدرن و پیشرفته استفاده کرد.
8 – سازمان از نیروی هوائی و هوانیروز ارتش عراق درخواست کرد تا به منظور پشتیبانی هوائی از عملیات فروغ جاویدان ، با ارتش آزادیبخش همکاری کند که این مسئله با قول مساعد صدام و فرماندهان نیروی هوائی و هوانیروز عراق روبه رو شد.
آموزش نظامی military training
ادامه مطلب